hotelvak.be
nl
Platform over hotelmanagement, inrichting en design in Vlaanderen
BELGIANS ABROAD
De rollende Gentse r is er nog altijd. Zelfs na twaalf landen, meerdere continenten en een internationale loopbaan die hem van traiteurskeukens in Gent via het Midden Oosten, Afrika en Zuidoost Azië tot in Hong Kong bracht. Wanneer we Alexis Fache spreken, Executive Assistant Manager Food & Beverage bij het Grand Hyatt Hong Kong, gaat het gesprek opvallend snel niet meer over functietitels of organigrammen, maar over Gent. Over Sint-Barbara. Over hoe opvoeding, taal en cultuur zich vastzetten in een mens, ook al verhuist die duizenden kilometers verder. “Je verandert van land,” zegt hij, “maar niet van fundament.”
Dat fundament werd gelegd rond de tafel. Thuis werd samen gegeten, gefeest en ontvangen. Gastvrijheid was geen beroep, maar een vanzelfsprekendheid. De stap naar traiteurs, events en grote sportmanifestaties zoals de Zesdaagse en internationale ATP- en golftoernooien voelde logisch. Hospitality leerde hij niet uit handboeken, maar in de praktijk, tussen logistiek, timing en verwachtingen. Vandaag staat hij mee aan het roer van een van de meest uitgebreide food & beverage-operaties in Azië. Zestien outlets, ongeveer zeshonderd medewerkers, internationale events en een constante stroom van gasten. In piekperiodes passeren dagelijks meer dan duizend bezoekers door de restaurants van het hotel. Toch weigert hij de job groter te maken dan ze is. “Je staat op een podium. Je bent acteur. We zitten in de business van mensen gelukkig maken. We zijn geen hartchirurgen.” Die relativering is geen nonchalance, maar een manier om scherp te blijven zonder jezelf te verliezen.
Wie Alexis langer spreekt, merkt dat één metafoor telkens terugkomt: het is een marathon. Hij loopt zelf meerdere keren per week. Geen ultratrails, wel lange duurlopen waarbij consistentie belangrijker is dan snelheid. “Het verloopt nooit zoals gepland. Er is altijd iets dat afwijkt. Hoe beter je voorbereid bent, hoe rustiger je blijft.”
Die logica vertaalt hij rechtstreeks naar zijn werk. Voor een wedstrijd legt hij ’s avonds zijn kleren klaar, plant hij zijn ontbijt en arriveert hij ruim op tijd om op te warmen. In de Grand Hyatt werkt hij volgens hetzelfde principe. Anticiperen. Structuur bouwen. Informatie filteren. Met zestien outlets kan hij onmogelijk alles controleren. Hij tekent nog elke menu af, maar kan niet overal tegelijk de uitvoering bewaken. Dagelijks stromen honderden mails en berichten binnen. “Je moet leren snel lezen, de essentie zien. Wat is echt belangrijk?” Micromanagement is uitgesloten. Overzicht, voorbereiding en vertrouwen in je team zijn essentieel om niet overweldigd te raken door de schaal van de operatie.
In plaats van controle kiest hij bewust voor eigenaarschap. Elke outletmanager werkt met een volledig jaarplan: food, beverage, entertainment en marketing. Ze presenteren hun plannen, krijgen kritische vragen en bijsturing waar nodig. Maar zodra het plan gevalideerd is, ligt de verantwoordelijkheid bij hen. “You gotta own it.”
Groei ontstaat volgens hem niet door simpelweg uit te voeren wat gevraagd wordt. “Je groeit niet omdat je doet wat op je functiebeschrijving staat. Je groeit omdat je initiatief neemt.” Zijn rol bestaat erin een veilige ruimte te creëren waarin mensen voorstellen durven doen. Maar veiligheid betekent geen vrijblijvendheid. “Je bent verantwoordelijk voor je zaak. Als je het voorstelt, moet je het ook dragen.” Die aanpak vertaalde zich de voorbije jaren in een opvallend aantal interne promoties. Niet omdat hij plots een andere manager werd, zegt hij, maar omdat de cultuur evolueerde van louter uitvoeren naar eigenaarschap.
Na twaalf landen weet hij dat leiderschap nooit cultureel neutraal is. In Thailand merkte hij hoe indirect communicatie kan zijn. In Afrika hoe sterk hiërarchie leeft. In Hong Kong is zichtbaarheid essentieel. “Ze willen je zien. Ze willen de persoon achter het hotel zien.” Dagelijks maakt hij rondes door lobby en restaurants, begroet hij gasten en spreekt hij medewerkers aan. Dat ‘giving face’ is geen detail, maar onderdeel van het leiderschap. Tegelijk blijft hij zich bewust van zijn positie als expat. “You are a guest in the country. Je hoeft niet alles te begrijpen, maar je moet respect tonen.” Nederigheid en culturele gevoeligheid vormen dan ook het eerste advies dat hij jonge professionals meegeeft die dromen van een internationale carrière in hospitality: luister, observeer en kom niet binnen met de idee dat jouw manier de enige juiste is.
Niet elke stap in zijn loopbaan verliep vanzelfsprekend. Een overstap naar Thailand bleek achteraf een belangrijke leerschool. “Tijdens het interview voelde ik ergens dat we misschien niet helemaal op dezelfde golflengte zaten”, blikt hij terug. “Maar ik wilde die stap zo graag zetten dat ik dat gevoel wat heb weggeduwd.”
De ambitie om naar Azië te verhuizen woog op dat moment zwaarder dan de twijfels die er ook waren. De functie leek inhoudelijk perfect te passen, het plaatje klopte op papier. In de praktijk bleek de samenwerking complexer dan verwacht. “Ik heb daar veel energie ingestoken. Je blijft proberen, je wil dat het werkt, je past je aan. Maar op een bepaald moment besef je dat je jezelf een beetje aan het forceren bent.”
Het werd geen mislukking, maar wel een periode die mentaal veel vroeg. Achteraf kijkt hij er zonder bitterheid op terug. Integendeel. “Ik heb er enorm veel uit geleerd. Over communicatie, over verwachtingen, maar vooral over mezelf.”
Hij leerde er twee dingen uit. Ten eerste: vertrouw je buikgevoel. Ten tweede: het is belangrijk dat je in jezelf gelooft, maar nog belangrijker dat er mensen zijn die in jou geloven. “You gotta make sure you work for people that want you to grow.” Mentorschap is geen detail. Wie werkt voor leiders die geen tijd investeren in ontwikkeling, blijft stilstaan, hoe hard hij ook werkt.
Zijn ambitie is duidelijk. Op termijn wil hij general manager worden, niet om zichtbaarder te zijn, maar om strategischer te kunnen werken. Daarna mikt hij op een regionale rol. “Ik voel dat mijn rol steeds minder gaat over het bijstellen van elk schroefje, en steeds meer over het bepalen van waar de machine naartoe moet – liefst zonder mijn handen overal tegelijk tussen te steken. Niet omdat details onbelangrijk zijn, maar omdat ik geleerd heb dat richting geven soms meer vraagt dan alles zelf willen vasthouden.”
Tegelijk beseft hij dat een internationale carrière een prijs heeft. Hong Kong kent weinig vangnetten: visum, schoolkosten en huisvesting hangen samen met professionele stabiliteit. Succes vraagt investeringen en offers, zeker in het begin van een carrière. “Je bouwt niets op door er half in te staan.” Maar investeren betekent niet blind werken. Het betekent bewust kiezen voor omgevingen die je dichter bij je doel brengen.
Op de vraag waar hij persoonlijk nog in wil groeien, antwoordt hij bedachtzaam. Niet vanuit tekort, maar vanuit bewustwording. “Naarmate de tijd voorbijgaat, besef je hoe belangrijk het is om aanwezig te zijn – niet alleen professioneel, maar ook thuis. Balans wordt geen doel op zich, maar een keuze die je elke dag opnieuw maakt.”
Zijn derde advies aan jonge hospitalityprofessionals is helder: verlies je doel niet uit het oog. De sector is verleidelijk. Een hip restaurant hier, een rooftopbar daar, snelle kansen, snelle exits. “Je wordt heel snel afgeleid in onze industrie.”
Wie hotelier wil worden, moet werken in omgevingen waar dat leertraject mogelijk is. Wie Michelinambities heeft, moet kiezen voor chefs die die ambitie delen. De snelste weg is niet altijd een rechte lijn, maar elke stap moet iets toevoegen. Zelf keek hij bij elke carrièrestap naar wat hij nog moest leren om het volgende niveau te bereiken. Elke ervaring – van grootschalige operaties in Afrika tot complexe F&B-structuren in Azië – moest hem dichter bij zijn einddoel brengen.
Uiteindelijk vat hij zijn leiderschapsvisie samen in één zin die hij al sinds zijn schooltijd meedraagt: “Take people with you on a journey.” Of het nu gasten zijn, medewerkers of jonge talenten: alleen maak je het niet. Je moet mensen meenemen, inspireren en aligneren rond een gemeenschappelijk doel.
Wie hem via LinkedIn benadert voor advies of een stage, krijgt meestal een antwoord. “Ik zeg bijna altijd ja tegen een gesprek.” Want uiteindelijk begon zijn traject ook met mensen die in hem geloofden.
Het gesprek begon als een interview, maar groeide uit tot een verhaal over discipline, eigenaarschap en culturele intelligentie. Over een Gentenaar die zich staande houdt in een van ’s werelds meest competitieve hospitalitymarkten en die, ondanks zestien restaurants en honderden medewerkers, nog altijd vertrekt vanuit hetzelfde principe als thuis aan tafel: mensen samenbrengen en hen meenemen op reis.
